Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, μετά από δύο Παγκόσμιους και έναν Εμφύλιο πόλεμο, το Ελληνικό Κράτος είναι χρεωκοπημένο. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση αποφασίζει να ξεκινήσει ένα φιλόδοξο πρόγραμμα ανέγερσης νέων ξενοδοχείων με το όνομα «Ξενία», για την δημιουργία υποδομών για τον τουρισμό και την επανεκκίνηση της οικονομίας του. Η μεγάλη επιτυχία του σχεδίου μέσα στις επόμενες δεκαετίες συνδέεται στενά με την αισθητικά περίφημη μεταπολεμική, μοντέρνα αρχιτεκτονική τους. Ωστόσο, η οπτική τους ταυτότητα δεν υπήρξε συνεκτικά προσχεδιασμένη. Τη δεκαετία του ‘90 η επί χρόνια κακή διαχείριση οδηγεί τα «Ξενία» στην παύση της λειτουργίας τους κι εκείνα περνούν στη φθορά.

Ο art director Νίκος Γεωργόπουλος ταξιδεύει πίσω στον χρόνο για να σχεδιάσει και επιμεληθεί ένα ολιστικό branding των «Ξενία», στο πλαίσιο της τριλογίας του ‘Time travel branding’. Μελετώντας την οπτική γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε από τα «Ξενία» το διάστημα 1951-1974, πάντοτε σε συνάφεια με το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής, συνεργάστηκε με την αναγνωρισμένη φωτογράφο Polly Brown. Το φαντασιακό αυτό branding εφαρμόζεται σε χρηστικά αντικείμενα, που θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει σε ένα πλασματικό παρελθόν το οποίο αποτυπώνεται σε μία σειρά νοσταλγικών φωτογραφιών.

Μπλέκοντας τα όρια μεταξύ τουρισμού, γραφιστικής και μυθοπλασίας, το αποτέλεσμα μεταφέρει τον θεατή σε ένα φανταστικό παρελθόν, κατά το οποίο τα «Ξενία» ευδοκίμησαν. Έτσι, η αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας δεν θα ξεκινούσε, η πλατεία Ομονοίας δεν θα μετατρεπόταν σε τσιμεντένια πλατφόρμα και δεν έφυγαν ποτέ 400.000 Έλληνες μετά το 2010.